Herkese açık bir maç nasıl işler

Dublajın çoğu özel bir odada oluyor: biri bir klip getiriyor, arkadaşlarını çağırıyor ve oda sonunda oyluyor. Herkese açık bir maç, sonucu belirleyebilecek her açıdan bunun tam tersi. Malzemeyi sen seçmiyorsun, kime karşı oynadığını bilmiyorsun, odanın başında kimse yok ve kazananı el kaldırarak kimse seçmiyor.

İhtiyacın olan şey bir hesap, bir mikrofon ve bir tarayıcı. Misafirler özel odalara katılabiliyor ama bir derecenin birine ait olması gerekiyor, o yüzden dereceli mod önce giriş yapmanı istiyor.

1. Sıra ve giderek iyileşen teklif

Maç bul'a bastığında oynayan herkesin paylaştığı tek bir sıraya giriyorsun. Eşleştirici derecene yakın oyuncular arıyor: seni önce 150 puanlık bir aralıkta eşleştirmeye çalışıyor ve her on beş saniyede aralığı 120 puan genişletiyor; böylece sessiz bir merdiven bile, çevrimiçi olmayan birebir bir rakibi beklemene yol açmak yerine bir maç üretiyor.

Aynı zamanda kişi sayısı konusunda da esniyor ve ekran bunu sana söylüyor. Dolu bir lobi dört kişi. Bir dakika bekle, üç kişiyle başlatır; beş dakika bekle, iki kişiyle başlatır. O geri sayım bir dönen çarkın arkasına saklanmak yerine gösteriliyor, çünkü sonunu görebildiğin bir bekleyiş insanların oturup beklediği bir bekleyiştir.

İlk beş maçında olan herkes bilerek çok daha geniş bir aralık alıyor. Dereceleri bir tahminden ibaret ve bir tahmini dar bir aralıkta tutmak, zaten onlara hiç benzemeyebilecek bir rakip için uzun bir bekleyiş demek.

2. Dört sahne ve seçimi kaybedenler yapıyor

Kimse klip getirmiyor. Lobiye kütüphaneden dört sahne dağıtılıyor — başka oyuncuların işaretlediği gerçek sahneler, her kartta replik ve karakter sayısı yazılı — ve herkes birini seçiyor. En çok seçilen kazanıyor; beraberlik, ilk tıklayana göre değil, berabere kalan kartlar arasında çekilişle bozuluyor.

İkinci turdan itibaren seçim, bir önceki turu kazanamayan oyunculara ait. Bütün moddaki tek avantaj bu ve geride olanlara veriliyor.

Lobinin son iki hafta içinde oynadığı hiçbir şey listeye girmiyor; böylece zaten öğrendiğin bir sahne, sen onu daha hatırlarken geri dönmüyor.

3. Herkes herkesi oynuyor

Özel bir odada kadro bölüşülüyor: sen bir karakteri alıyorsun, bir başkası başkasını. Dereceli mod bunu yapmıyor. Her oyuncu sahnedeki her karakteri seslendiriyor; sondaki karşılaştırmanın, iyi rolü çekmiş kişilerle değil, birebir aynı işi yapmış kişilerle arasında olmasının tek yolu bu.

4. Kabin

Kimseyi duymadan, sahne önünde ve replikler düştükleri yerde işaretliyken tek başına kayıt yapıyorsun. Pencere kabaca klibin uzunluğunun sekiz katı — bir buçuk ila beş dakika arası — çünkü yeniden çekimler bir taviz değil, asıl mesele. Pencere bitene ya da sen bitirdim diyene kadar hiçbir şey gönderilmiyor.

5. Açılış

Herkesin versiyonu, sırayla bütün lobiye oynatılıyor. İnsanların uğruna kaldığı kısım bu ve sahne ne kadar kısa olursa olsun bilerek en az iki dakikalık bir taban veriliyor — beş saniyelik bir klibin dört kez izlenmesi yirmi saniyelik görüntü eder ve yirmi saniyelik bir tura hiç benzemez.

6. Puan ve sonra bir sonraki

Oylama yok. Sunucu her performansı orijinaline karşı ölçüyor — zamanlama, tonlama, dinamik, ritim ve ifadeye dair bir okuma — ve bu puanların sırası maçın sırası oluyor. Puanlar buna göre hareket ediyor ve sonuç ekranı çıplak bir sayı yerine ayrıntılı dökümü gösteriyor.

Bir lobi birlikte üç maç oynuyor ve sonra sıraya geri gönderiliyor. Aynı insanlarla art arda beş maç oynamak, bir dereceyi büyük ölçüde o belirli rakipler hakkında bir ifadeye dönüştürürdü; oysa derece bunu iddia etmiyor.

Kimse ev sahibi değil ve mesele tam da bu

Özel bir odada, bir turu erken başlatabilen, bir açılışı atlayabilen ya da oylamayı işine geldiği anda kapatabilen, elinde imleç olan biri vardır. Burada öyle bir koltuk yok. Her aşamayı sunucudaki bir saat yürütüyor, herkes bitirir bitirmez sona eriyor ve biri ortadan kaybolursa kendi kendine ilerliyor.

Bağlantısı kopan bir oyuncunun, maç onu saymayı bırakmadan önce kırk beş saniyesi var — bir yeniden yükleme ya da ağ değiştiren bir telefon için fazlasıyla yeterli, bir turun süresinden ise rahatça kısa. Bir lobi, karşılaştırılacak bir şey kalmayacak kadar boşalırsa maç son oyuncuyu kimseye karşı oynatmak yerine orada bitiyor.

Sunucunun görmediği şey

Sahne kütüphaneden iniyor. Kaydın, özel bir odadakiyle tam olarak aynı şekilde tarayıcılar arasında dolaşıyor ve maç yalnızca kimin içinde olduğunu, nasıl sıralandığını ve bunun derecelerine ne yaptığını kaydediyor. Seslendirdiğin hiçbir şey yüklenmiyor, yayımlanmıyor ya da saklanmıyor.

Bunun ardından gelen iki soru, puanların gerçekte ne işe yaradığı ve puanlamanın kararını nasıl verdiği — ikisinin de kendi rehberi var.