Het spel waarin je scènes nasynchroniseert

Een spel waarin je scènes nasynchroniseert heet een dubbing-spel. Je krijgt een videofragment waar de dialoog uit is gehaald, je spreekt de zinnen zelf in op de oorspronkelijke timing, en daarna kijkt iedereen de resultaten terug. Er bestaan er vier: PartyDub, Voxalike, The Choicer Voicer en What The Dub?!. Twee zijn gratis en draaien in een browser; twee zijn betaalde downloads.

Dat is het antwoord op de vraag zoals hij gesteld is. De rest hiervan is het deel dat werkelijk bepaalt welke je zou moeten openen, en dat is niet de prijs en niet het platform.

Het ene ding dat ze scheidt

Waar de video vandaan komt. Al het andere aan deze spellen — hoe ze beoordelen, of er gestemd wordt, of het in een tabblad draait — volgt uit die ene beslissing, en het is precies wat niemand op zijn winkelpagina zet.

Een spel dat zijn eigen scènes meelevert is sneller te starten en voor iedereen die het speelt identiek. Een spel dat een video pakt die jij al hebt is trager te starten en gaat over jouw materiaal — het fragment dat je groep de hele week citeert, dat ding dat iemand vanochtend in de chat zette. Beide zijn legitiem. Het zijn alleen niet dezelfde avond.

Een scène dubben is niet een scène schrijven

De moeite waard om te scheiden, want beide worden dubben genoemd en het zijn verschillende spellen. In een echt dubbing-spel speel je op de oorspronkelijke timing: een personage opent zijn mond op vier seconden en jouw zin moet in dat gat, dus de hele vaardigheid zit in precies op de tel landen met een stem die daar niets te zoeken heeft.

What The Dub?! doet het andere — het knipt de dialoog eruit en jij TYPT de vervanging, die een machine daarna voorleest. Dat is een schrijfspel met een video eraan vast, en het is heel goed, maar als je hier kwam om zelf de stem te doen, is dat hem niet.

Welke je moet openen

• —Je hebt een fragment in gedachten en mensen om het mee te spelen: PartyDub. Het is gratis, het is een browsertabblad, en de video gaat rechtstreeks van jouw apparaat naar de andere spelers.
• —Je wilt een scène aangereikt krijgen en geen beslissingen nemen: Voxalike, dat gratis is en kant-en-klare pakketten speelt, of de openbare bibliotheek van PartyDub, wat hetzelfde idee is binnen het eerste.
• —Je wilt de beoordeelde-imitatieversie, op een desktop, met cijfers tot tien: The Choicer Voicer, van yeahmaybe.itch.io en nergens anders.
• —Je wilt een afgewerkt commercieel product met eigen beeld en een schrijfwending: What The Dub?!.

Er een beginnen in dertig seconden

Bij de browserversies stelt het echt niets voor. Open een kamer, lees de code van zes tekens voor aan wie je mee speelt, kies een scène, en gaan. Geen installatie, geen account voor wie meedoet, en geen voorbereiding behalve een fragment vinden — en heeft niemand er een, dan staat de bibliotheek vol met scènes die andere spelers al hebben uitgetimed.

Het genre bestaat langer dan de huidige golf — het beoordeelde-imitatieformat gaat terug op een Mario Party-minigame uit 2013 — maar pas dit jaar werd het iets wat je met vrienden in een browser kunt doen. Dat is grotendeels waarom niemand het nog eens is over hoe je het moet noemen.